خطا در بارگذاری تصویر
در هفتههای اخیر، آنچه میان دولت چهاردهم و صداوسیما رقم خورده، دیگر در چارچوب یک اختلافنظر معمول یا نقد رسانهای متعارف نمیگنجد. این فاصله که روز به روز عمیقتر میشود، از یک سو پرده از عملکردی غیرحرفهای و جانبدارانه برداشته و از سوی دیگر، رسانهای را که قرار بود «ملی» باشد، به تریبونی برای تخریب دیپلماسی و تضعیف وحدت ملی تبدیل کرده است. در هفته‌های اخیر، آنچه میان دولت چهاردهم و صداوسیما رقم خورده، دیگر در چارچوب یک اختلاف‌نظر معمول یا نقد رسانه‌ای متعارف نمی‌گنجد. این فاصله که روز به‌ روز عمیق‌تر می‌شود، از یک سو پرده از عملکردی غیرحرفه‌ای و جانبدارانه برداشته و از سوی دیگر، رسانه‌ای را که قرار بود «ملی» باشد، به تریبونی برای تخریب دیپلماسی و تضعیف وحدت ملی تبدیل کرده است. در شرایطی که پیمان جبلی‌ شمشیر را برای دولت از رو بسته و رسانه تحت امرش را به میدانی برای شبهه‌افکنی و دوقطبی‌سازی بدل کرده، مشروعیت صداوسیما در نزد افکار عمومی به پایین‌ترین سطح خود در سال‌های اخیر تنزل یافته است. یک روز، رئیس‌جمهور در پخش سخنانش سانسور می‌شود؛ روز دیگر، وزیر امور خارجه و تیم مذاکره‌کننده و حتی محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، به ‌عنوان مسئول تیم تیم مذاکره‌کننده ایران آماج حملات و اتهامات بی‌پاسخ قرار می‌گیرند و روزی دیگر، بر طبل اختلاف میان میدان و دیپلماسی کوبیده می‌شود تا از دل این آشفتگی، انسجام ملی قربانی جناح‌گرایی شود. رویه‌ای که اگر بی‌پاسخ بماند، پیامدهای جبران‌ناپذیر آن نه‌تنها دامن‌گیر دولت، بلکه گریبان‌گیر تمامیت نظام و آینده دیپلماسی کشور خواهد بود.