توسعه علیه حافظه شهر

کلید هنوز در قفل زنگ‌زده مانده است. کسی نمی‌داند آخرین بار چه کسی در را بست؛ چه کسی برای آخرین بار از ایوان گذشت، پرده‌های بلند را کنار زد و پنجره‌های چوبی را رو به باران گشود. بالای سردر، عدد «۱۳۲۴» هنوز پابرجاست؛ نشانی از روزگاری که این خانه تازه متولد شده بود. امروز اما همان کلید‌ بیش از آنکه وعده گشودن دری را بدهد، گویی آخرین شاهد خانه‌ای است که هر لحظه ممکن است از نقشه رشت محو شود. محمد صالح‌زاده-پژوهشگر مسائل شهری:  کلید هنوز در قفل زنگ‌زده مانده است. کسی نمی‌داند آخرین بار چه کسی در را بست؛ چه کسی برای آخرین بار از ایوان گذشت، پرده‌های بلند را کنار زد و پنجره‌های چوبی را رو به باران گشود. بالای سردر، عدد «۱۳۲۴» هنوز پابرجاست؛ نشانی از روزگاری که این خانه تازه متولد شده بود. امروز اما همان کلید‌ بیش از آنکه وعده گشودن دری را بدهد، گویی آخرین شاهد خانه‌ای است که هر لحظه ممکن است از نقشه رشت محو شود. در یکی از روزهای بارانی رشت، مقابل عمارت لالمی ایستادم. باران آرام بر شیروانی می‌بارید؛ همان بارانی که نزدیک به یک قرن است بی‌وقفه بر این سقف فرود آمده و رفت‌وآمد نسل‌های مختلف را دیده است. رهگذران‌ بدون آنکه سر بلند کنند، از کنار دیوارهایش عبور می‌کردند. کمتر کسی به پنجره‌های رنگ‌باخته، ستون‌های چوبی یا ایوان خاموش آن نگاه می‌کرد. برای بسیاری، این فقط ساختمانی قدیمی در مرکز شهر است؛ بنایی فرسوده که دیر یا زود باید جایش را به سازه‌ای تازه، سودآور و بلندتر بدهد.