شرق

‌در ژاپن واژه‌ای وجود دارد که شاید نتوان به‌سادگی معادل دقیقی برایش پیدا کرد: «ایکیگای». چیزی شبیه آنچه صبح‌ها ما را از تخت بلند می‌کند؛ دلیلی برای ادامه‌دادن، چیزی که زندگی را برایمان ارزشمندتر می‌کند. ایکیگای لزوما یک شغل بزرگ، یک رؤیای دور یا حتی یک هدف مشخص نیست؛ گاهی می‌تواند کاری ساده باشد که انجام‌دادنش به زندگی معنا می‌دهد.