خطا در بارگذاری تصویر
مسئله توسعه در ایران به موضوعی لاینحل تبدیل شده است، البته نه از نظر تئوریک چراکه از قضا توسعه به لحاظ نظری بسیاری فربه است. مقالات و کتابهای بسیاری در این باره نوشته شده و هر کسی از دیدگاه خود به این موضوع پرداخته است. بیراه نیست اگر بگوییم درباره توسعه و جوانب آن، تاکنون از هر زاویه سخن گفته شده است. اما این دیدگاهها و تئوریها چندان جامه عمل نپوشیده و همچنان در بند متن محصور ماندهاند. مسئله توسعه در ایران به موضوعی لاینحل تبدیل شده است، البته نه از نظر تئوریک چراکه از قضا توسعه به ‌لحاظ نظری بسیاری فربه است. مقالات و کتاب‌های بسیاری در این باره نوشته شده و هر کسی از دیدگاه خود به این موضوع پرداخته است. بیراه نیست اگر بگوییم درباره توسعه و جوانب آن، تاکنون از هر زاویه سخن گفته شده است. اما این دیدگاه‌ها و تئوری‌ها چندان جامه عمل نپوشیده و همچنان در بند متن محصور مانده‌اند. توسعه بیش از هر چیزی به اراده و عمل وابسته است؛ به خواست توسعه و باور به اینکه مهم‌ترین اولویت کشور باید توسعه اعم از توسعه سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی باشد. اما چنین باور و اراده‌ای به‌ندرت در دولت‌های بعد از انقلاب دیده شده است. البته کسانی بوده‌اند که برای تحقق توسعه پافشاری کرده‌اند؛ افرادی در دولت‌ها و بسیاری در بخش‌های خصوصی که جان‌مایه کلام آنان پیشرفت ایران بوده است. اما توسعه امری فردی نیست، اگر سازوکاری برنامه‌محور و سازمان‌یافته در کار نباشد، تحقق این امر در سطح ملی نافرجام خواهد ماند. در گفت‌وگوی پیش‌رو با سیدمحمد بحرینیان از توسعه، مسیرها و موانع آن گفته‌ایم و امیدواریم با بررسی معضلات و مشکلات آنچه بر سر راه توسعه ایران قرار دارد، بتوانیم انگیزه‌ای در دولت‌ها و افرادی که دستی بر آتش دارند برای حل موانع ایجاد کنیم.