تنگه هرمز بهعنوان یکی از حیاتیترین گلوگاههای ژئواستراتژیک و ژئواکونومیک جهان، شریان اصلی انتقال انرژی بینالمللی است، به طوری که روزانه بین ۱۷ تا ۲۱ میلیون بشکه نفت خام (معادل تقریبی ۲۰ تا ۲۵ درصد از کل تجارت دریایی نفت جهان) و حجم عظیمی از گاز طبیعی مایع (LNG) از این باریکه عبور میکند. از منظر حقوق بینالملل دریاها، این آبراه طبیعی به دلیل عرض باریک خود که در باریکترین نقطه بین جزیره لارک ایران و شمال جزیره قوین عمان تنها به ۲۰.۷۵ مایل دریایی (حدود ۳۹ کیلومتر) میرسد، به طور کامل در محدوده دریای سرزمینی دو کشور ساحلی قرار گرفته است. ازاینرو تلاقی حاکمیت ملی ایران و عمان با حقوق کشتیرانی بینالمللی، زمینهساز تفاسیر و تقابلهای حقوقی عمیقی شده است، بهویژه در شرایط بحرانی سال ۲۰۲۶ که این آبراه را به یک کانون فعال «جنگ حقوقی» (Lawfare) میان قدرتهای منطقهای و فرامنطقهای تبدیل کرده است. امیراحمد شیشه‌گر
