خطا در بارگذاری تصویر
در تاریخ اقتصادی آمریکا، الی ویتنی در کنار توماس ادیسون بهعنوان یکی از خلاقترین کارسالاران فناوری شناخته میشود. ویتنی یک دستگاه پنبهپاککن ساخت که دانهها را بهسرعت از پنبههای کشتشده جدا میکرد. در تاریخ اقتصادی آمریکا، الی ویتنی در کنار توماس ادیسون به‌عنوان یکی از خلاق‌ترین کارسالاران فناوری شناخته می‌شود. ویتنی یک دستگاه پنبه‌پاک‌کن ساخت که دانه‌ها را به‌سرعت از پنبه‌های کشت‌شده جدا می‌کرد. در جنوب، تولید پنبه از 1.5 میلیون پوند در 1790 به 36.5 میلیون پوند در 1800 و به 167.5 میلیون پوند در 1820 افزایش یافت. در آن زمان حدود سه‌چهارم پنبه جهان از جنوب آمریکا به دست می‌آمد. داگلاس نورث، برنده جایزه نوبل اقتصاد، در کتاب «نزاع هزارساله ما» توضیح می‌دهد: در 1780 درست پس از استقلال، ایالات متحده حدود 558 هزار برده داشت، از اول ژانویه 1808 تجارت برده غیرقانونی شد، اما تعداد بردگان در سال 1820 به 1.5 میلیون و در 1850 به 3.2 میلیون نفر افزایش یافت که بالغ بر 1.8 میلیون نفر از آنها به تولید پنبه مشغول بودند. طی دهه 1790 جمعیت برده جورجیا دو برابر شد. در کارولینای جنوبی شمار بردگان به‌عنوان درصدی از جمعیت از 18.4 درصد در سال 1790 به 39.5 درصد در 1820 و 61.1 درصد در 1860 افزایش پیدا کرد. بهره‌کشی و استثمار بردگان در جنوب، منافع قابل توجهی را برای صاحبان مزارع پنبه به ارمغان آورده بود، اما بردگان دیگر طاقت و تحمل این میزان بهره‌کشی و ظلم را نداشتند. از سوی دیگر، ایالت‌های شمالی که ایالت‌های صنعتی محسوب می‌شدند، هیچ‌گونه انتفاعی از برقراری نظام برده‌داری به دست نمی‌آوردند. استقبال شمالی‌ها از پایان‌یافتن نظام برده‌داری عاملی حیاتی در رخ‌دادن این اتفاق بود. خلق منافع اقتصادی برای صنعتگران شمالی مهم‌ترین رکن برای ایجاد اتصال بین بردگان جنوب و ایالت‌های شمالی بود. صنعتگران شمالی زمانی که منافع خود را در ایجاد و حفظ ارتباط با بردگان جنوب دیدند، از لغو نظام برده‌داری حمایت کردند.