خطا در بارگذاری تصویر
«هر روستا، یک بومگردی»؛ شعاری که قرار بود نسخهای برای رونق گردشگری روستایی باشد، اما بدون شناخت ظرفیتهای طبیعی، فرهنگی و اجتماعی هر منطقه، میتواند بهجای توسعه پایدار، به مداخلهای بیرونی و آسیبزا تبدیل شود. کارشناسان معتقدند اکوتوریسم پیش از ساخت اقامتگاه، به برنامهریزی، توانمندسازی جامعه محلی و پذیرش واقعی میزبان نیاز دارد. اکوتوریسم، به دلیل نیازنداشتن به زیرساختهای سختافزاری پرهزینه مانند هتلهای لوکس و حملونقل پیچیده، از نگاه برخی تصمیمسازان، طرحی آسان و سریعالاجراست. مریم کاظمی‌زاده: «هر روستا، یک بوم‌گردی»؛ شعاری که قرار بود نسخه‌ای برای رونق گردشگری روستایی باشد، اما بدون شناخت ظرفیت‌های طبیعی، فرهنگی و اجتماعی هر منطقه، می‌تواند به‌جای توسعه پایدار، به مداخله‌ای بیرونی و آسیب‌زا تبدیل شود. کارشناسان معتقدند اکوتوریسم پیش از ساخت اقامتگاه، به برنامه‌ریزی، توانمندسازی جامعه محلی و پذیرش واقعی میزبان نیاز دارد. اکوتوریسم، به‌ دلیل نیاز‌نداشتن به زیرساخت‌های سخت‌افزاری پرهزینه مانند هتل‌های لوکس و حمل‌ونقل پیچیده، از نگاه برخی تصمیم‌سازان، طرحی آسان و سریع‌الاجراست. اما غفلت از زیرساخت‌های نرم‌افزاری، انسانی و ظرفیت‌سازی جامعه‌ میزبان، بسیاری از این پروژه‌ها را به شکست کشانده است. این گزارش، با بهره‌گیری از دیدگاه‌های غلامحسین کریمی، رئیس انجمن علمی گردشگری شمال‌غرب، پرویز پیران، جامعه‌شناس و افسانه احسانی، پژوهشگر حوزه اکوتوریسم، به آسیب‌شناسی برنامه‌ریزی مقاصد اکوتوریستی در ایران پرداخته و بر ضرورت بازنگری در شیوه‌های دستوری، توجه به ظرفیت‌های بومی و مشارکت واقعی جوامع محلی تأکید می‌کند. سؤال اساسی این است که آیا با شیوه تکرارشده چند دهه‌ای در ایران که به معنی «اعمال توسعه از بیرون» است، می‌توان انتظار توسعه پایدار در گردشگری را داشت؟ آیا شعار «هر روستا، یک بوم‌گردی، منجر به توسعه پایدار در گردشگری روستایی می‌شود؟». اکوتوریسم؛ شتاب‌زدگی در ساده‌انگاری