بازار بی‌مشتری

راهروهای پاساژ علاءالدین در مقایسه با پاساژ چارسو نسبتا شلوغ است، اما وقتی با یکی از فروشندگان این پاساژ در مورد این روزهای بازار موبایل صحبت کنید، متوجه می‌شوید افرادی که در راهروهای این پاساژ قدیمی در حال رفت‌وآمد هستند، از خود کسبه‌اند و مشتری نیستند. دیگر آن صدای همیشگی مشتری که می‌پرسد «قیمت چند» شنیده نمی‌شود و به‌جای آن، این فروشندگان هستند که بیرون مغازه ایستاده و تلاش می‌کنند رهگذران را به داخل مغازه دعوت کنند.  راهروهای پاساژ علاءالدین در مقایسه با پاساژ چارسو نسبتا شلوغ است، اما وقتی با یکی از فروشندگان این پاساژ در مورد این روزهای بازار موبایل صحبت کنید، متوجه می‌شوید افرادی که در راهروهای این پاساژ قدیمی در حال رفت‌وآمد هستند، از خود کسبه‌اند و مشتری نیستند. دیگر آن صدای همیشگی مشتری که می‌پرسد «قیمت چند» شنیده نمی‌شود و به‌جای آن، این فروشندگان هستند که بیرون مغازه ایستاده و تلاش می‌کنند رهگذران را به داخل مغازه دعوت کنند. از فروشنده‌‌ای که پشت پیشخوان نشسته می‌پرسم اوضاع فروش چطور است؟ بدون اینکه سرش را از صفحه موبایلش جدا کند می‌گوید: «قیمت‌ها بالاتر از همیشه است، خریداری نیست، من هم که می‌بینید، دارم سریال می‌بینم». وضعیت فروشگاه‌ها بزرگ که دکورهای چشمگیر دارند هم به همین شکل است. یکی از فروشندگان می‌گوید عملا تقاضا به صفر رسیده و کسی که مجبور به خرید باشد، فقط گوشی‌های میان‌رده را انتخاب می‌کند. او تأکید می‌کند شرایط خرید و فروش و کاهش سود فروشگاه آن‌قدر وخیم است که آنها هنوز حقوق دی‌ماه خود را دریافت‌ نکرده‌اند. وضعیت دست‌فروشان بیرون دو پاساژ بزرگ موبایل پایتخت‌ از فروشندگان داخل این پاساژ بهتر است. یکی از این دست‌فروش‌ها که ابزارهای الکترونیکی دست‌دوم را کنار هم چیده و سخت مشغول پاسخ‌دادن به رهگذرانی است که می‌توانند یک خریدار بالقوه باشند، می‌گوید این روزها دیگر کسی توان پرداخت ۱۰۰، ۲۰۰ و حتی ۵۰ میلیون برای خرید گوشی ندارد و بعضی ترجیح می‌دهند نسخه دست‌دوم برند‌های محبوب خود را از ما بخرند. فضای بیرون و داخل هنوز عادی است. بازار هنوز باز است، اما بیشتر شبیه صحنه‌ای است که بازیگرانش مانده‌اند و تماشاگرانش رفته‌اند.