خطا در بارگذاری تصویر
سوانح طبیعی بر خطر درگیریهای سیاسی در مقیاس بزرگتر اثر میگذارند. تأثیر سوانح بر خطرات درگیری بهشدت به عوامل زمینهای مانند بیثباتی سیاسی قبلی، نابرابری اجتماعی-اقتصادی، حکومتداری مؤثر یا حمایت خارجی وابسته است. پیوند فاجعه طبیعی-جنگ عمیقا سیاسی است؛ محرومیت نسبی برای خطرات درگیری بالاتر و بهرهگیری از دیپلماسی فاجعه و محدودیت منابع برای خطرات درگیری کمتر. سوانح طبیعی بر خطر درگیری‌های سیاسی در مقیاس بزر‌گ‌تر اثر می‌گذارند. تأثیر سوانح بر خطرات درگیری به‌شدت به عوامل زمینه‌ای مانند بی‌ثباتی سیاسی قبلی، نابرابری اجتماعی-اقتصادی، حکومت‌داری مؤثر یا حمایت خارجی وابسته است. پیوند فاجعه طبیعی-جنگ عمیقا سیاسی است؛ محرومیت نسبی برای خطرات درگیری بالاتر و بهره‌گیری از دیپلماسی فاجعه و محدودیت منابع برای خطرات درگیری کمتر. در سال 1855 زمین‌لرزه در پایتخت نیکاراگوئه در سواحل دریاچه شولوتلان باعث تغییراتی شد. هم‌زمان یک سازش سیاسی و یک اشتباه ژئوفیزیکی رخ داد! هیچ شهر دیگری با اندازه مشابه، سابقه ویرانی مکررتری در زمین‌لرزه‌ها را در مقایسه با ماناگوآ نداشته است. این شهر به‌عنوان پایتخت در 1885، 1931 و 1968 زمین‌لرزه‌های خسارت‌بار و در 23 دسامبر 1972 زلزله ویرانگری را تجربه کرده است. زمین‌لرزه نیکاراگوئه ۱۹۷۲ در ساعت 29 دقیقه بامداد در ۲۳ دسامبر در نزدیکی ماناگوآ، با بزرگای 6.3 در ۲۸ کیلومتری شمال شرقی مرکز شهر تلفات گسترده‌ای را در بین ساکنان ماناگوآ ایجاد کرد. حدود 10 هزار کشته، 20 هزار نفر زخمی و بیش از 300 هزار نفر بی‌خانمان شدند؛ بنابراین جای تعجب نیست که در روزها و هفته‌های پس از فاجعه 1972، این پرسش مطرح شد که چگونه انسان‌ها در محیط‌های پرخطر و پرخسارتی مانند کالیفرنیا زنده می‌مانند اما در ماناگوآ نابرابری موجب چنین خسارات وسیعی در زمین‌لرزه‌ها می‌شود. به‌ویژه آنکه در مقایسه با زلزله 9 فوریه 1971 سان فرناندو (20 بهمن 1349) با بزرگای 6.6 (با 65 کشته و 200 مجروح) تلفات جانی در زلزله ماناگوآ حدودا 200 برابر بیشتر بود. کشورهای در حال توسعه بیشتر از سوانح طبیعی رنج می‌برند، البته برای آمادگی و پیشگیری از آنها نیز کمتر تلاش می‌کنند. در زلزله ماناگوآ بسیاری از ویژگی‌های زلزله ۱۹۳۱ به طور دقیق در سال ۱۹۷۲ بازتولید شدند، با این حال هیچ برنامه‌ریزی اضطراری درخورتوجهی، ساخت‌وساز مقاوم در برابر زلزله یا افزونگی خدمات اضطراری در طول ۴۰ سال بین این دو زلزله‌ ایجاد نشد. با این حال، اولویت ملی کمتری به کاهش خسارات زلزله داده شد، روندی که منحصر به ماناگوآ نیست. سوانح طبیعی برای کشورهای در حال توسعه پرهزینه است، اما بیماری، بیکاری و بی‌نظمی عمومی نیز همین‌طور است. افق‌های برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت هستند و بر افزایش ثروت اقتصادی کوتاه‌مدت و به صورت ناعادلانه و با انحصار برای گروه خاصی از بهره‌وران تمرکز می‌شود. این کشور‌ها برای تأمین نیازهای استثنائی به جامعه بین‌المللی متکی هستند.