چرا به علم اعتماد کنیم؟(6)

در بخش‌های گذشته، فرایند علمی و چگونگی تلاش جامعه علمی برای رسیدن به درک بهتر از جهانی را که در آن زندگی می‌کنیم، مرور کردیم. نوشتار حاضر را با پرداختن به این پرسش پایان می‌دهیم که چگونه باید سلامت این فرایند و اعتماد عمومی به آن را تضمین کرد؟ اکنون باید روشن شده باشد که کل فعالیت‌های علمی بر پایه اعتماد بنا شده‌اند. حسین امیری-پژوهشگر مؤسسه پزشکی هوارد هیوز دانشگاه کالیفرنیا، برکلی:  در بخش‌های گذشته، فرایند علمی و چگونگی تلاش جامعه علمی برای رسیدن به درک بهتر از جهانی را که در آن زندگی می‌کنیم، مرور کردیم. نوشتار حاضر را با پرداختن به این پرسش پایان می‌دهیم که چگونه باید سلامت این فرایند و اعتماد عمومی به آن را تضمین کرد؟ اکنون باید روشن شده باشد که کل فعالیت‌های علمی بر پایه اعتماد بنا شده‌اند. صداقت برای علم چنان ضروری است که آلبرت اینشتین زمانی اظهار کرد: «بیشتر مردم می‌گویند که هوش است که یک دانشمند بزرگ را می‌سازد؛ آنها اشتباه می‌کنند، شخصیت است‌». دانشمندان به یکدیگر اعتماد دارند که به استانداردها و رویه‌هایی که جامعه علمی ایجاد کرده است، پایبند باشند تا همه محققان بتوانند به یافته‌های یکدیگر تکیه و بر‌اساس آنها کار کنند. این اعتماد، جزء اساسی فرایند تکراری تحقیق است که به دانشمندان اجازه می‌دهد به اجماع برسند و دانشی را در اختیار ما قرار دهند که بتوانیم به آن اعتماد کنیم. در عین حال، دانشمندان وظیفه دارند با همه ما صادق و روراست باشند. بسیاری از تحقیقات معتبری که در اخبار با آنها مواجه می‌شویم، توسط مالیات‌های ما پشتیبانی می‌شوند؛ و زندگی انسان‌ها می‌تواند به این بستگی داشته باشد که آیا مطالعات علمی با دقت انجام شده و به‌طور دقیق ارائه می‌شوند یا خیر. بنابراین، دانشمندان مسئولیت اخلاقی دارند که یافته‌های خود را به شیوه‌ای واضح و سرراست بیان کنند، صادقانه توضیح دهند نتیجه‌گیری‌های آنها به چه معناست (و چه معنایی ندارد) و داده‌های خود را تا حد امکان برای بررسی عمومی در دسترس قرار دهند.