در تقویم ایرانیان، شانزدهم مهر روزِ ملی کودکان است؛ روزی که باید صدای خنده در کوچه‌ها بپیچد و بادبادک‌ها آسمان را تسخیر کنند. اما، در سرزمینی که نامش با شعر و کودکی گره خورده، در جنگ رمضان به روزِ سوگ بدل شد. در میناب، شهری که بوی نخل و آفتاب داشت، و دبستانی به نام «شجره طیبه» که هرگز شکوفا نشد. صبح روز شنبه، نهم اسفند ۱۴۰۴، تنها حدود چهار ساعت از آغاز حملات هوایی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران گذشته بود که یک موشک به مدرسه ایی دخترانه در شهر میناب، استان هرمزگان برخورد کرد که به شهادت دست کم ۱۷۵ دانش آموز که بیشتر آنها کودک بین ۷ تا ۱۲ سال بودند انجامید. کیف‌های مدرسه، زیر آوار ماندند؛ مداد‌هایی که هرگز مشقِ فردا را ننوشتند. میناب، دیگر فقط نام یک شهر نیست؛ نامِ زخمی است که بر پیکر ایران عزیزمان نشست. زیر آوار، دخترانی هستند که هنوز عروسک‌شان را در آغوش دارند. پسرانی که آرزو داشتند خلبان شوند، زیر آتشِ جنگنده‌های کودک کش رژیم سفاک صهیونیستی به شهادت رسیده‌اند. روز ملی کودک امسال، آینه‌ای است که تصویرِ زخم‌خورده‌ی یک ملت را نشان می‌دهد. جهان، تماشاگرِ جنایتی شد که قربانیانش معصوم و کودک بودند؛ و تاریخ، این خاموشیِ شرم‌آور را هرگز نخواهد بخشید. جنایت جنگی در مدرسه دخترانه شهر میناب؛ تصویری تمام‌نما از خوی وحشیانه آمریکا و رژیم جعلی صهیونیستی را برای جهانیان برای چندمین بار نمایان کرد. گزارش ویژه این هفته «کاریکاتورِ خبری روز»، با گردآوری آثاری بی‌نظیر، روایتی تصویری کلی از مظلومیت کودکان جهان از جمله کودکان مظلوم میناب و کودکان بی گناه غزه در دنیایی پرآشوب ارائه می‌دهد؛ آثاری که فریاد خاموش کودکان قربانی جنگ و خشونت را به گوش جهانیان می‌رسانند. ویژه نامه تازه «کاریکاتورِ خبری روز» با انتشار آثاری از تأثیرگذارترین کارتونیست‌های جهان، پدیده نقض حقوق کودکان در مناطق بحرانی جهان را به تصویر کشیده است. این گزارش تصویری ویژه، روایتی بصری از رنج خاموش همه کودکان جهان است که هرگز از حافظه تاریخی بشریت پاک نخواهد شد. تهیه گزارش: سهراب سید جمالی