اقتصاد ایران این روزها با عددهایی روایت می‌شود که سنگینی‌شان را نمی‌شود نادیده گرفت. بر اساس تازه‌ترین گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده، تورم سالانه در شهریور ۱۴۰۵ به ۷۳.۶ درصد رسیده و تورم نقطه‌به‌نقطه ۸۹.۸ درصد بوده است؛ یعنی سطح عمومی قیمت‌ها نسبت به شهریور سال قبل جهش قابل توجهی داشته است. تورم ماهانه نیز ۴.۲ درصد ثبت شده است. برای خانوارهایی که بخش بزرگی از درآمدشان صرف نیازهای ضروری می‌شود، این عددها فقط آمار نیستند؛ فشار بیشتری بر سفره، قدرت خرید و تصمیم‌های روزمره زندگی وارد می‌کنند. در چنین شرایطی، شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌های اقتصادی این باشد: وقتی منابع مالی مردم محدودتر می‌شود، آیا همدلی اجتماعی هم محدود می‌شود؟
