در دل صخرههای سیاه شهرستان جاجرم، مجموعهای بینظیر از سنگنگارههای عصر مفرغ نهفته است که قدمت آنها به نیمه هزاره سوم پیش از میلاد بازمیگردد. مجموعه «جُربَت» با نقشهای متنوعش، از جمله تصویر کمیاب «یوز»، سندی زنده از تاریخ و فرهنگ ایرانزمین است؛ اما متأسفانه این گنجینه کهن، امروز بیش از آنکه از فرسایش طبیعی آسیب ببیند، از ناآگاهی گردشگران و یادگارینویسیها زخم خورده است. اکنون پرسش اصلی اینجاست: به عنوان میراثداران این تمدن، چه مسئولیتی در قبال حفظ این سنگنوشتههای در معرض خطر داریم و چگونه میتوانیم با اصلاح رفتار گردشگری، از نابودی این سندهای باستانی جلوگیری کنیم؟