جنگ اگرچه با گلوله و آتش شناخته میشود، اما عمیقترین زخم خود را بر آینده ملتها وارد میکند. نخستین هدف جنگ، برهمزدن نظم زندگی اجتماعی است و در این میان، هیچ نهادی به اندازه نظام تعلیم و تربیت از اختلال در این نظم آسیب نمیبیند. مدرسه صرفا ساختمانی برای آموزش چند درس نیست؛ مدرسه نهادی است که آینده یک جامعه را میسازد. ازاینرو، هرگونه وقفه در فرایند تعلیم و تربیت، به معنای وقفه در تولید سرمایه انسانی، تضعیف سرمایه اجتماعی و کاهش توان توسعه کشور در سالهای آینده است. یکی از مهمترین خطاهای سیاستی در شرایط بحران، همسانانگاری تعطیلی مدرسه با تعطیلی آموزش است. درحالیکه ممکن است به دلیل تهدیدهای امنیتی، امکان حضور دانشآموزان در فضای مدرسه وجود نداشته باشد، این وضعیت هرگز مجوزی برای توقف فرایند یادگیری نیست. آنچه در شرایط جنگی باید تغییر کند، شیوه ارائه آموزش است، نه اصل آموزش.
