روز شنبه، اول هفته، گوشهای حرفه خبرنگاری با این خبر تیز شد و بعد چشمهایش را تنگ کرد تا مشکوک هم بشود؛ آخر سر هم بو کشید و فهمید این خبر کمی بودار است. خبر، آغاز به کار کارگروه تدوین «سازمان نظام خبرنگاری» در کمیسیون اجتماعی مجلس بود؛ سازمانی که قرار است با همکاری مرکز پژوهشهای مجلس و با هدف ایجاد چارچوبی قانونی و تخصصی برای حمایت از خبرنگاران و پیگیری مطالبات صنفی و حرفهای آنان شکل بگیرد. در نگاه اول، خبر خوشایند است. چه کسی میتواند با حمایت از حقوق صنفی خبرنگاران، بیمه، امنیت شغلی، پیگیری وضعیت قراردادها، مسکن و تعیین تکلیف سخت و زیانآوربودن حرفه خبرنگاری مخالفت کند؟ اما میان همه این وعدههای حمایتی، یک عبارت بیشتر از بقیه گوش را میگیرد: «صلاحیتسنجی خبرنگاران و حرفه خبرنگاری». همینجا باید مکث کرد. مسئله این نیست که چرا خبرنگاران باید یک تشکل صنفی داشته باشند، اتفاقا جامعه خبرنگاری سالهاست از نبود یک ساختار صنفی قدرتمند و مستقل رنج میبرد. مسئله این است که صلاحیت خبرنگار را چه کسی قرار است بسنجد، با چه معیاری و با چه اختیاری؟ چون فاصله میان یک نهاد صنفی که کنار خبرنگار میایستد و نهادی که بالای سر خبرنگار قرار میگیرد، ممکن است در چند ماده از یک اساسنامه تعریف شود؛ اما نتیجه این دو برای استقلال رسانه و امنیت حرفهای خبرنگاران یکسان نیست.