شرق

در دادرسی مدنی و کیفری، آنچه در جلسه دادگاه گفته می‌شود، صرفا مجموعه‌ای از جملات شفاهی نیست؛ اقرار، توضیح، دفاع و اظهارات شهود می‌تواند بخش مهمی از «دلیل» و در نهایت «مبنای رأی» را تشکیل دهد؛ بنابراین نحوه ثبت این اظهارات، مسئله‌ای صرفا اداری یا تشریفاتی نیست؛ بلکه مستقیم با دقت دادرسی، اصل تناظر، بی‌طرفی قاضی و حق دفاع مؤثر ارتباط دارد. پرسش اساسی این است: آیا قاضی باید هم‌زمان هم شنونده و ارزیابی‌کننده اظهارات باشد و هم ثبت‌کننده آن؟