تهران- ایرنا- گاهی نقطه آغاز یک نمایشنامه نه یک شخصیت تاریخی است، نه یک داستان از پیش نوشتهشده و نه حتی جملهای که قرار است بر زبان بازیگر جاری شود؛ گاهی فقط یک وضعیت است: انسانی که میخواهد حرف بزند و نمیتواند. نمایش «میخوام باهات حرف بزنم» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی سینا علیپور، از همین وضعیت آغاز شده است؛ نمایشی تکپرسوناژ که به جای تکیه بر گفتوگوی مرسوم، بدن، سکوت، مکث، نگاه، حرکت و صداهای حاصل از کنشهای روزمره را به ابزار روایت تبدیل میکند.
