شهریور سال ۱۳۱۸ یک بار دیگر شعلههای جنگ زمین را فرا گرفت، جنگی آنچنان فراگیر که بیطرفی در آن نسبتا بی معنا بود و به عنوان یک کشور مستقل یا باید در جبهه متحدین قرار میگرفتید یا در متفقین. یکی از کشورهایی که راه رهایی از شعلههای جنگ را در آن دوران اعلام بی طرفی میدید ایران بود. ایرانی که تحت حکومت پهلوی اول قرار داشت؛ حکومتی که رضاشاه یکی از پایههایش را بر اساس ارتش مدرن، تجهیزات محور و پرتعداد گذاشته بود. اما اگر یکی از پایههای یک حکومت چنین ارتشی است چرا در زمانه هجوم نتوانست از خود عملکردی قابل قبول به نمایش بگذارد؟ این سوالی است که قرار است در این گزارش به آن پاسخ دهیم.