منطقه خلیج فارس و تنگه هرمز از منظر ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک، همواره به عنوان یکی از حساسترین شریانهای انرژی و امنیت بینالمللی شناخته شده است. با این حال، تحولات نیمه نخست سال ۲۰۲۶ میلادی، این منطقه را از فاز سنتی «تنشهای نیابتی مدیریتشده» وارد یک دگرگونی ساختاری و فاز جدیدی از «جنگ مستقیم، چندبعدی و ترکیبی» کرده است. فروپاشی پیدرپی چرخههای آتشبس شکننده در ماههای مارس و ژوئن ۲۰۲۶ و متعاقب آن، آغاز عملیاتهای هوایی گسترده ایالات متحده و محاصره دریایی بنادر ایران، در کنار استراتژی پدافند نامتقارن تهران، فضا را به شدت غبارآلود و پیشبینیناپذیر ساخته است. اعلام رسمی وضعیت «جنگ تمامعیار» از سوی دولت ایران در ژوئیه ۲۰۲۶، نشاندهنده عبور بازیگران از خطوط قرمز پیشین و ورود به عرصهای است که دکترینهای امنیتی سنتی دیگر قادر به تبیین کامل آن نیستند.
