رونمایی از اوکراینیزه‌کردن ایران

تفاوت عمده جنگ‌های ترکیبی با جنگ‌های کلاسیک، در شیوه‌ها و زمان‌بندی جنگ خلاصه می‌شود. زمان در جنگ‌های کلاسیک آغاز و پایانی دارد، شیوه‌های جنگ عمدتا منحصر به مقابله نظامی، اطلاعاتی و روانی است و از همه مهم‌تر در جنگ کلاسیک، یک طرف پیروز است و طرف دیگر شکست می‌خورد، به‌گونه‌ای که همه بازیگران دخیل و غیردخیل در جنگ درباره طرف پیروز و شکست‌خورده اجماع نظر دارند. تفاوت عمده جنگ‌های ترکیبی با جنگ‌های کلاسیک، در شیوه‌ها و زمان‌بندی جنگ خلاصه می‌شود. زمان در جنگ‌های کلاسیک آغاز و پایانی دارد، شیوه‌های جنگ عمدتا منحصر به مقابله نظامی، اطلاعاتی و روانی است و از همه مهم‌تر در جنگ کلاسیک، یک طرف پیروز است و طرف دیگر شکست می‌خورد، به‌گونه‌ای که همه بازیگران دخیل و غیردخیل در جنگ درباره طرف پیروز و شکست‌خورده اجماع نظر دارند. در جنگ ترکیبی اما زمان معنی ندارد، جنگ آغاز و پایانی ندارد، حملات نظامی و آتس‌بس ادواری است، شیوه‌های جنگ علاوه بر مقابله‌های عریان نظامی و اطلاعاتی، شامل جنگ سایبری، جنگ اقتصادی، جنگ‌های نیابتی در مناطق خاکستری و نقش‌آفرینی برجسته افکار عمومی را در بر می‌گیرد. در این نوع از جنگ، هر یک از طرفین می‌توانند ادعای پیروزی کنند و اجماع نظری هم درباره طرف پیروز و شکست‌خورده وجود ندارد. مَثل جنگ ترکیبی به‌مثابه ضربات چاقویی است که عمیق و کاری نیست اما می‌تواند در بلندمدت یک طرف را زودتر از دیگری از پای درآورد. با این مقدمه و بر اساس دیدبانی جنگ ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی می‌توانیم این جنگ را جنگ ترکیبی بنامیم که زمان ندارد، بازیگران آشکار و پنهان در آن مداخله دارند، شیوه‌های جنگ از برخوردهای نظامی تا جنگ اطلاعاتی، روانی، اقتصادی، سایبری و نیابتی را در بر می‌گیرد، نقش افکار عمومی داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی بسیار برجسته است و هم طرف ایرانی و هم طرف آمریکایی خود را پیروز در جنگ می‌خوانند. رئیس‌جمهور آمریکا بارها اعلام کرده ‌به عمده اهداف خود در جنگ رسیده است و مسئولان جمهوری اسلامی نیز بارها اعلام کرده‌اند دشمن را از تحقق اهدافش بازداشته‌اند.