در تاریخ سینمای ایران، نامهایی هستند که با «تعداد» فیلمها شناخته میشوند و نامهایی که با «عمقِ» سکوتشان. ناصر تقوایی، بیتردید در دسته دوم میگنجد. او کسی است که دوربینش نه فقط تصویر، که «هوا» و «اقلیم» را ضبط میکرد. برای تقوایی، سینما نه ابزاری برای روایتِ ساده یک قصه، که بستری برای ثبتِ هستیشناسانه یک جغرافیا بود. مردی که در ۲۰ تیر ۱۳۲۰ در آبادان زاده شد، گویی همانجا، میانِ گرمایِ شرجی و بوی نفت و دریا، تمامِ آن چیزی را که برای یک عمر نگاهِ شاعرانه نیاز بود، بلعیده بود.
