خطا در بارگذاری تصویر
خانه ایرانی در طول تاریخ همواره با «نور» تعریف شده است. از پنجره های ارسی‌ رنگارنگ خانه‌های قدیمی کاشان و یزد که نور خورشید را روی رج‌به‌رج فرش‌های دستباف می‌رقصاندند، تا حیاط‌های مرکزی که پنجره‌ها رو به آن‌ها گشوده می‌شدند؛ نور در معماری ما هرگز یک عنصر جانبی نبود، بلکه خودِ «فضا» بود. اما امروز، در عصر آپارتمان‌های فشرده، سقف‌های کوتاه و فضاهای مکعبی، رابطه ما با نور دستخوش تغییر شده است. بسیاری از ما هنوز هم تلاش می‌کنیم با آویختن لوسترهای سنگین، پر زرق‌وبرق و کلاسیک در سالن‌های پذیرایی کوچک، آن شکوه گذشته را بازآفرینی کنیم. اما نتیجه در اکثر مواقع، شلوغی بصری، ایجاد سایه‌های تند و در نهایت، کوچک‌تر و خفه‌تر به نظر رسیدن فضای خانه است. آپارتمان‌های مدرن امروزی با متراژهای محدود، دیگر کشش بصری المان‌های حجیم سنتی را ندارند.