خطا در بارگذاری تصویر
خانهای که فضای کافی برای اعضای خانواده نداشته باشد، حریم خصوصی، آرامش و کیفیت زندگی ساکنانش را تحت تأثیر قرار میدهد. به همین دلیل، تناسب تعداد اتاقهای یک واحد مسکونی با تعداد و ساختار اعضای خانوار، یکی از مهمترین معیارهای سنجش کیفیت سکونت است.به همین دلیل، در سالهای اخیر شاخص «کمبود فضای سکونتی» به یکی از مهمترین معیارهای بینالمللی برای سنجش کیفیت سکونت تبدیل شده است. بررسی دادههای خام طرح هزینه و درآمد خانوار سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران بر اساس استاندارد یوروستات نشان میدهد ۴۰ درصد از خانوارهای کشور در واحدهایی زندگی میکنند که تعداد اتاقهای آن کمتر از نیاز استاندارد خانوار است. به بیان دیگر، از هر پنج خانوار ایرانی، دو خانوار با کمبود فضای سکونتی مواجهاند. این شاخص در استانهای مختلف کشور اختلاف قابل توجهی دارد؛ از ۱۱.۸ درصد در گیلان تا ۶۷.۱ درصد در سیستان و بلوچستان. این فاصله چشمگیر نشان میدهد کیفیت فضای سکونتی در سراسر کشور یکسان نیست و برخی استانها با فشار بسیار بیشتری از نظر تأمین فضای مناسب برای خانوارها روبهرو هستند.