لحظه ‌ای که هواپیما ارتفاع کم می ‌کند و چراغ‌‌های پراکنده شهر در دل تاریکی یا سپیده‌ دم بیابان ظاهر می ‌شوند، تپش قلب مسافر تغییر می ‌کند. از فراز پنجره‌ های کوچک هواپیما، گنبد درخشان و خطوط ساده شهری جان می‌ گیرند که قرن‌ هاست مرکز ثقل آرامش زائران بوده است. با باز شدن درهای هواپیما و استشمام اولین نسیم گرم و خاص فرودگاه نجف، تمام خستگی مسیر جای خود را به اشتیاقی وصف‌ناپذیر می‌دهد. این لحظه آغاز تجدید دیداری است که پیش از رسیدن به خاک، در ذهن و روح مسافر کلید خورده و او را از روزمرگی‌ ها جدا کرده است. کشش غریبی در اتمسفر نجف وجود دارد که باعث می ‌شود این شهر هرگز در فهرست سفرهای یک‌ باره قرار نگیرد. برای زائر ایرانی، حضور در جوار حرم امیرالمومنین (ع)، تجربه‌ ای از جنس بازگشت به خانه و یافتن گمشده ‌ای دیرین است. بر خلاف بسیاری از مقاصد مذهبی و سیاحتی که با زرق ‌و برق‌ های مدرن آمیخته شده‌ اند، نجف اصالت، سادگی و خلوص دیوارهای آجری و کوچه ‌های قدیمی خود را حفظ کرده است.
