خطا در بارگذاری تصویر
در ادبیات سیاستگذاری عمومی، «امید اجتماعی» نه یک مفهوم احساسی و نه ابزاری تبلیغاتی، بلکه یکی از بنیادیترین مؤلفههای پایداری نظامهای سیاسی تلقی میشود. در ادبیات سیاست‌گذاری عمومی، «امید اجتماعی» نه یک مفهوم احساسی و نه‌ ابزاری تبلیغاتی، بلکه یکی از بنیادی‌ترین مؤلفه‌های پایداری نظام‌های سیاسی تلقی می‌شود. امید، محصول قابل مشاهده حکمرانی است؛ برایند برنامه‌ریزی واقع‌گرایانه، ثبات تصمیم‌گیری، امکان پیش‌بینی آینده و احساس شنیده‌شدن در جامعه. هرگاه این مؤلفه‌ها تضعیف شوند، جامعه به‌ تدریج وارد وضعیتی می‌شود که در آن اضطراب، بی‌اعتمادی و خشم فروخورده جایگزین مشارکت فعال و سرمایه اجتماعی می‌شود. به نظر می‌رسد ایران امروز با چنین وضعیتی مواجه است. نشانه‌های کاهش امید اجتماعی را می‌توان نه‌تنها در شاخص‌های اقتصادی، بلکه در رفتارهای اجتماعی، الگوهای مشارکت سیاسی و واکنش‌های اعتراضی مشاهده کرد. این نشانه‌ها حاکی از آن است که جامعه وارد مرحله‌ای فراتر از نارضایتی معمول شده و به سمت وضعیتی حرکت می‌کند که می‌توان آن را «پیشابحران شتاب‌دار» نامید؛ وضعیتی که در آن زمان، متغیری حیاتی و محدود است. در دولت‌های مدرن، ایجاد امید وظیفه‌ای ذاتی برای حاکمیت است.