کلام مردم

مردم چگونه باید با حاکمیت سخن بگویند؟ در شیوه‌های حکمرانی پارلمانی با وجود حاکمیت اکثریت، فرض بر آن است که اکثریت که حکمرانی را به دست دارد، مطابق نظر و سخن مردم عمل می‌کند و اقلیت نیز از طرف نمایندگانش در پارلمان سخن خود را به گوش حکمرانی می‌رسانند و البته این جدا از رسانه‌ها‌ست؛ زیرا رسانه‌ها نیز به هر حال می‌توانند سخنان مردم یا بخشی از مردم یا احدی از آنان را مطرح کنند. مردم چگونه باید با حاکمیت سخن بگویند؟ در شیوه‌های حکمرانی پارلمانی با وجود حاکمیت اکثریت، فرض بر آن است که اکثریت که حکمرانی را به دست دارد، مطابق نظر و سخن مردم عمل می‌کند و اقلیت نیز از طرف نمایندگانش در پارلمان سخن خود را به گوش حکمرانی می‌رسانند و البته این جدا از رسانه‌ها‌ست؛ زیرا رسانه‌ها نیز به هر حال می‌توانند سخنان مردم یا بخشی از مردم یا احدی از آنان را مطرح کنند. اینکه آیا این امر به‌درستی اجرا می‌شود یا خیر، حرف جداگانه‌ای است، اما به‌ هر حال راهکاری است برای توجیه امکان بیان نظرات مردم و البته چه‌بسا آنچه مردم یا بخشی از آنان می‌خواهند، در لابه‌لای تصمیم‌گیری‌های حکمرانی مغفول بماند. البته سخن مردم در کشورهایی که می‌گویند پرولتاریا حکومت می‌کند یا آنجا که حاکم وقت از قدرت پایین نمی‌آید، کلا مطرح نیست و مصلحت و نیاز مردم از طرف حاکمیت تشخیص داده می‌شود . به‌ هر حال هر یک از اینان خوب یا بد روش خود را دارند، اما کار آنجا نامطلوب جلوه می‌کند که هر فرد مسئول یا غیرمسئول بیاید و بگوید من از زبان مردم سخن می‌گویم. به خاطر دارم ‌گوینده‌ای پس از مراسم سیزدهم آبان در خیابان طالقانی گفت مردم همین‌هایی هستند که به خیابان طالقانی آمده‌اند. حتی اگر گوینده مقصودش وفاداران به نظام جمهوری اسلامی و مخالف با آمریکا بود، تکلیف آن بخش از اینان که به دلایل مختلف مثل بیماری و دوری راه و وظایف خانه‌داری و اشتغال برای سد جوع به خیابان طالقانی نیامدند، چه می‌شود؟