خطا در بارگذاری تصویر
ما امروز با پدیدهای نگرانکننده روبهرو هستیم: نوعی انحلال روشنفکری. بخشی از کسانی که زمانی خود را حامل تفکر انتقادی میدانستند، همرنگ جماعتی پرسروصدا شدهاند و رسالت خود را در یکسانسازی و دعوت به این همرنگی میدانند، گروهی بیشتر مرعوب این سروصداهای آلوده به انواع ناسزاها و توهینها و تهدیدها شدهاند و به مصلحت گوشه گزیدهاند و بسیاری نیز میان دو تیغه قیچی، به سکوت پناه بردهاند. ما امروز با پدیده‌ای نگران‌کننده روبه‌رو هستیم: نوعی انحلال روشنفکری. بخشی از کسانی که زمانی خود را حامل تفکر انتقادی می‌دانستند، هم‌رنگ جماعتی پرسر‌وصدا شده‌اند و رسالت خود را در یکسان‌سازی و دعوت به این هم‌رنگی می‌دانند، گروهی بیشتر مرعوب این سر‌وصداهای آلوده به انواع ناسزاها و توهین‌ها و تهدیدها شده‌اند و به مصلحت گوشه گزیده‌اند و بسیاری نیز میان دو تیغه‌ قیچی، به سکوت پناه برده‌اند. نتیجه، حذف خرد انتقادی و تهی‌شدن فضای عمومی از صداهای مستقل است و تقلیل‌دادن گفت‌وگو به موضع‌گیری‌های سیاسی یا حتی ناسزاگویی که به نوعی آیین تشرف برای ورود به برخی جریان‌های سیاسی تبدیل شده است. فضا وقتی اعتراضی-‌انقلابی می‌شود، موج‌های سیاسی‌ای از راه می‌رسند که معمولا تفاوت‌های فردی را برنمی‌تابند. برای ساختن یک «کل یکپارچه»، صداهای متنوع را حذف می‌کنند، استقلال فردی را نادیده می‌گیرند و با برچسب‌های گوناگون‌ آدم‌های مستقل را از صحنه بیرون می‌رانند. اگر به قدرت برسند، با احضار و بازداشت و زور اسلحه می‌کوشند افراد متفاوت با خود را ساکت کنند و اگر هنوز قدرت را به دست نیاورده باشند و خود را در آستانه‌ ببینند، با تهدید، تخریب، ناسزا و ارعاب، صداها را خفه می‌کنند.