روایت روزهای بدون اینترنت؛ وقتی تجربه‌های شخصی به سند تبدیل می‌شوند

از ۱۸ دی‌ماه، اینترنت در ایران به‌طور گسترده قطع شد؛ قطعی‌ای که نه‌فقط دسترسی به شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها را مختل کرد، بلکه بخش بزرگی از زندگی روزمره، ارتباطات کاری، خدمات آنلاین و حتی امور ساده شخصی را از کار انداخت. از ۱۸ دی‌ماه، اینترنت در ایران به‌طور گسترده قطع شد؛ قطعی‌ای که نه‌فقط دسترسی به شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها را مختل کرد، بلکه بخش بزرگی از زندگی روزمره، ارتباطات کاری، خدمات آنلاین و حتی امور ساده شخصی را از کار انداخت. حدود ۲۰ روز بعد، اینترنت به‌صورت محدود و قطره‌چکانی در اختیار بخشی از کاربران قرار گرفت؛ وضعیتی که همچنان با اختلال، فیلترینگ گسترده و دسترسی نابرابر همراه است. در همان روزهای ابتدایی قطع اینترنت، وب‌سایتی با نام nointernet.tempy.online راه‌اندازی شد؛ سایتی ساده اما معنادار که هدفش نه تحلیل فنی بود و نه موضع‌گیری سیاسی، بلکه ثبت تجربه‌های شخصی کاربرانی که ناگهان از جهان آنلاین جدا شده بودند. ایده اصلی این پلتفرم، تبدیل تجربه‌های پراکنده و فردی به یک حافظه جمعی است؛ حافظه‌ای از روزهایی که اینترنت نبود، اما زندگی متوقف نشد—بلکه سخت‌تر، کندتر و پرهزینه‌تر ادامه پیدا کرد.