یک مستندساز نوشت: دریافتم که غلاف کردن قلم عباس عبدی، نه از سر خستگی بود و نه از ترس، بلکه حاصل عقلانیتی است که به بنبست رسیده است. عقلانیت کسی که سالها نوشت، هشدار داد، تحلیل کرد و با وجود همه هزینههای پیدا و پنهان، امید به اصلاح را زنده نگه داشت، اما اکنون به این جمعبندی تلخ رسیده که دیگر حتی غریزه بقا نیز موتور تصمیمگیری نیست. در چنین وضعیتی، سکوت نه عقبنشینی که موضع است. سکوت عبدی خود یک تحلیل است، تحلیلی صریح و هولناکتر از هزار یادداشت و مقاله.
